Ruch Światło Życie
Ruch Światło-Życie to owoc lat cierpienia, modlitwy, poszukiwań, eksperymentów i pracy duszpasterskiej ks. Franciszka Blachnickiego (1921-1987).
Powstanie Ruchu poprzedziła jego praca duszpasterska z ministrantami i bielankami, zorganizowanie ogólnopolskiej Krucjaty Wstrzemięźliwości w latach 50-tych XX w., całkowicie rozbitej przez służby specjalne PRL w 1960 r. A potem studia w KUL, pełnienie przez niego funkcji Krajowego Duszpasterza Służby Liturgicznej i udział w eksperymentach poprzedzających posoborową reformę liturgii i wprowadzenie do praktyki Kościoła w Polsce posoborowej Mszy (Novus Ordo Missae).
Od 1969 r. uczestnicy wakacyjnych oaz – wyjazdowych rekolekcji organizowanych przez ks. F. Blachnickiego – zaczęli uczestniczyć w całorocznej formacji w swoich parafiach. 11 czerwca 1973 r. kardynał Karol Wojtyła, zbudowany doświadczeniem spotkań z uczestnikami letnich rekolekcji, zawierzył oazę Niepokalanej Matce Kościoła w Krościenku. W tym samym 1973 r. uformowały się pierwsze kręgi Domowego Kościoła. W 1976 r., podczas pierwszej Krajowej Kongregacji Odpowiedzialnych, ruch – znany dotąd jako „Ruch oazowy”, „Ruch Niepokalanej” czy „Ruch Żywego Kościoła” – przyjął nazwę Ruchu Światło–Życie i objął wspólnoty dziecięce, młodzieżowe i kręgi Domowego Kościoła.
Znakiem Ruchu Światło-Życie jest starochrześcijański symbol ΦΩΣ ΖΩΗ (czyt. fos-dzoe), czyli greckie słowa „światło” i „życie”, które są ułożone w kształt krzyża a krzyżują się na literze „omega” symbolizującej Ducha Świętego.
Światło-Życie to tytuły Pana naszego Jezusa Chrystusa, który jest „światłem na oświecenie pogan” (Łk 2,32) i jest „życiem” (J 11,25).
„Światło-Życie” to także symboliczny opis metody, która organizuje całą formację w Ruchu, a polega na tym, że człowiek otwiera się na światło słowa Bożego i nasyca się nim, by potem wprowadzać je w życie.
W Ruchu obowiązuje zasada „życie z życia”, która wyraża przekonanie o możliwości wzrastania w wierze i umiejętności jej przekazywania. Tylko osoba, która sama osiąga dojrzałość w wierze może ją przekazywać innym, a także tylko wspólnota razem dochodząca do dojrzałej wiary zaczyna owocować, rosnąć, pogłębiać się i powiększać.
Droga Ruchu odzwierciedla proces inicjacji (wtajemniczenia), przez który Pan Jezus przeprowadził swoich Apostołów, a potem Apostołowie oraz ich następcy – biskupi przeprowadzali osoby obdarzone łaską wiary w pierwszych wiekach Kościoła.
Starożytna praktyka katechumenatu służyła prowadzeniu osób obdarzonych łaską wiary drogą jej pogłębiania we wspólnocie Kościoła przez ćwiczenie się w słuchaniu i rozumieniu Słowa Bożego, w rozwijaniu zażyłości z Chrystusem przez modlitwę i uczynki miłosierdzia aż do przyjęcia chrztu i rozpoczęcia nowego życia we wspólnocie uczniów Chrystusa poddanego prowadzeniu Ducha Bożego.
Ową starożytną drogę odtwarza formacja Ruchu Światło-Życie. Po ewangelizacji przygotowującej do wyznania wiary w Jezusa Chrystusa i przyjęcia Go jako Pana i Zbawiciela, uczestnicy Ruchu w lokalnej wspólnocie uczą się tego jak przylgnąć do Niego i wejść w osobistą, a także wspólnotową zażyłość z Nim. Odkrycie żywej i zbawczej obecności Pana Jezusa we wspólnocie Kościoła prowadzi z czasem w naturalny sposób do podjęcia konkretnej służby (diakoni) w Kościele i w świecie.
Ewangelizacja – katechumenat – diakonia, to trzy etapy drogi Ruchu Światło-Życie dla każdego człowieka. W praktyce kroczą nią:
– oazy Dzieci Bożych ze szkół podstawowych,
– oazowe wspólnoty młodzieżowe skupiające przede wszystkim młodzież szkół średnich i studentów,
– małżonkowie i rodziny tworzące Domowy Kościół,
– w ostatnich latach drogą Ruchu Światło–Życie podążają też razem osoby samotne, seniorzy, itp.
Struktura Ruchu Światło-Życie pokrywa się ze strukturą Kościoła. Podstawowe wspólnoty dzieci, młodzieży, małżonków i dorosłych, do których należą uczestnicy Ruchu, tworzą wspólnotę w parafii. Wspólnoty parafialne Ruchu utrzymują ze sobą łączność, spotykając się w ciągu roku na Dniach Wspólnoty i wyjeżdżając razem na rekolekcje, głównie latem, ale nie tylko.
Odpowiedzialność za Ruch sprawuje Moderator Generalny, a w diecezji i parafii odpowiedzialność pełnią moderatorzy diecezjalni i parafialni wspierani przez animatorów i zespoły diakonii. Diakonię moderacji podejmują duchowni, ale mogą ją pełnić także osoby świeckie, o ile są doświadczone, odpowiednio uformowane i cieszą się zaufaniem wspólnoty.
